Wit kruise in Washington

Op die National Mall in Washington, D.C., tussen die Withuis en die Capitol, sal 3 000 wit kruise opgerig word. Elke kruis dra die naam van iemand wat tydens ’n plaasaanval in Suid-Afrika vermoor is. Met hierdie aangrypende beeld wil die Witkruisprojek op 26 September, tydens ’n waak, sigbaarheid aan die slagoffers van plaasmoorde gee en die situasie van Afrikaners op die internasionale politieke agenda plaas. Die Witkruisprojek is ’n internasionale inisiatief van Lex Libertas en die New York Young Republican Club.

Wie vandag na Suid-Afrika kyk, sien ’n land met enorme moontlikhede, maar ook ’n land wat met ernstige probleme worstel. Die geweld, gebrekkige staatsdienste, die aantasting van eiendomsreg en beleid wat burgers op grond van ras verskillend behandel – dit alles verdien ons aandag. Afrikaners en ander kulturele minderhede bevind hulle in die besonder in ’n toenemend moeilike posisie.

“Kill the Boer”

Een van die mees ontstellende verskynsels is die plaasaanvalle op Afrikanerboere en hulle gesinne. ’n “Plaas” kan ook ’n baie uitgestrekte landbouonderneming wees. Hierdie doelgerigte aanvalle vind dikwels in afgeleë gebiede plaas waar hulp nie onmiddellik beskikbaar is nie. Dit kan met buitengewoon wrede geweld gepaardgaan. Die ernstige geweld teen Afrikanerboere en hulle gesinne moet ernstig opgeneem word. Hierdie boere is boonop belangrike voedselprodusente en werkskeppers, wat beteken dat die gevolge ook die breër Suid-Afrikaanse samelewing raak.

Suid-Afrika beskik oor ’n uitgebreide stelsel van wetgewing en beleidsmaatreëls waarin ras ’n rol speel.

Die inisieerders van die Witkruisprojek vestig nie net die aandag op die misdaad self nie, maar ook op die klimaat waarin vyandige politieke retoriek teen Afrikaners geduld word. Slagspreuke soos “Kill the Boer” en “Shoot the Boer” word steeds in die Suid-Afrikaanse politiek gebruik. Oproepe om mense weens hulle (wit) afkoms dood te maak, is onaanvaarbaar. Wanneer sulke taal genormaliseer word, mag Westerse politici nie onverskillig daarteenoor staan nie.

Suid-Afrika beskik oor ’n uitgebreide stelsel van wetgewing en beleidsmaatreëls waarin ras ’n rol speel. Volgens Lex Libertas beïnvloed Swart Ekonomiese Bemagtiging (SEB) onder meer werksgeleenthede, eienaarskapsvereistes, staatskontrakte, lisensies en beleggings.

Eiendomsreg is fundamenteel

Grondhervorming – en meer spesifiek die Suid-Afrikaanse debat oor eiendom en grondbesit – verdien ook ons aandag. Die Witkruisprojek wys daarop dat die kombinasie van onteieningsbeleid, politieke retoriek oor grond en onwettige grondbesettings ’n bedreiging vir regsekerheid inhou.

Eiendomsreg vorm een van die fondamente van ’n vrye samelewing. Iemand wat nie seker is dat sy woning, landbougrond of onderneming môre steeds beskerm sal word nie, voel onveilig, sal minder belê en uiteindelik ander heenkome soek. Wie beleggings ontmoedig, vernietig uiteindelik ekonomiese groei en werksgeleenthede. Wanneer landbougrond ook daarby betrokke is, kom voedselsekerheid in die gedrang. Dit raak uiteindelik alle Suid-Afrikaners, ongeag hulle afkoms.

Daarby kom ’n breër institusionele krisis. Volgens die syfers wat die Witkruisprojek aanhaal, het Suid-Afrika jaarliks meer as 27 000 moorde en is die moordkoers ongeveer 45 per 100 000 inwoners. Die projek wys verder op probleme met elektrisiteitsvoorsiening, waterinfrastruktuur en plaaslike owerhede, asook die enorme groei in noodsaaklike private veiligheidsdienste.

Uiteindelik het ’n regering enkele fundamentele kerntake: om die lewe en vryheid van sy burgers te beskerm, eiendomsreg te waarborg en die oppergesag van die reg te handhaaf. Wanneer burgers self hulle veiligheid, infrastruktuur en ander basiese dienste moet organiseer omdat die regering daarin tekortskiet, ontstaan ’n fundamentele probleem van vertroue in die staat.

Europa het ’n verantwoordelikheid

As lid van die Komitee vir Buitelandse Beleid in die Vlaamse Parlement volg ek die situasie in Suid-Afrika reeds geruime tyd. Dit sou maklik wees om dit alles bloot as ’n binnelandse Suid-Afrikaanse aangeleentheid te beskou. Na my mening sou dit verkeerd wees. Europa het historiese, ekonomiese en kulturele bande met Suid-Afrika. Veral Vlaandere en Nederland mag nie onverskillig staan teenoor wat tans in Suid-Afrika gebeur nie. Vlaminge, Nederlanders en Afrikaners woon wel duisende kilometers van mekaar af, maar ons historiese en kulturele bande is nietemin werklik.

Onstabiliteit in Suid-Afrika het gevolge wat veel verder as die landsgrense strek.

Suid-Afrika is boonop strategies geleë, en die land en omliggende streek beskik oor belangrike natuurlike hulpbronne. Wat die Europese Unie betref, is Suid-Afrika ’n belangrike vennoot in die diversifisering van ons voorsieningskettings vir kritieke grondstowwe. Onstabiliteit in Suid-Afrika het daarom gevolge wat veel verder as die landsgrense strek. In hierdie verband wys die Witkruisprojek ook op die toenemende invloed van onder meer China en Iran, asook op Suid-Afrika se strategiese belang vir die Weste.

Europa moet daarom baie meer aandag aan die situasie skenk. Nie deur vanuit Brussel vir Suid-Afrika die les voor te lees nie. Nie deur die een bevolkingsgroep teen die ander op te sweep nie. Wel deur konsekwent dieselfde beginsels te verdedig: veiligheid, vryheid van uitdrukking sonder oproepe tot geweld, gelyke behandeling voor die reg, die beskerming van eiendom en respek vir kulturele gemeenskappe. Dus ook vir Afrikaners.

Moenie swyg nie

Die Witkruisprojek wil hierdie krississe onder internasionale aandag bring. Benewens die 3 000 wit kruise in Washington, reël die projek ’n konferensie waar slagoffers van plaasaanvalle, asook prominente figure uit die Afrikanerbeweging en deskundiges hulle verhale regstreeks met Amerikaanse beleidmakers en die publiek kan deel.

Hierdie inisiatief verdien steun. Die boodskap is nie net vir die Verenigde State bedoel nie, maar verdien ook hier by ons aandag. Slagoffers van anti-wit rassisme moet gehoor word, en probleme verdwyn nie deur daaroor te swyg nie.

Kristof Slagmulder

Kristof Slagmulder is ’n lid van die Vlaamse Parlement vir Vlaams Belang en die skrywer van Vlaamse voetsporen in Zuid-Afrika.

Hierdie artikel is oorspronklik in Doorbraak Nieuws gepubliseer.