Ons Tyd Om Op Te Staan: ’n Oproep aan die Onbeskaamdes.

Ons is vir te lank skaam gemaak. Gesê dat ons moet verdra, dat ons stil moet bly, dat ons “tolerant” moet wees. Ons is geleer dat samewerking en swakheid dieselfde ding is; dat verdraagsaamheid ’n deug is, selfs wanneer dit jou familie, jou gemeenskap en jou volk bedreig of onderdruk.

Ons is geleer dat die woorde van Jesus in Matteus 5:9 – “Geseënd is die vredemakers”, ’n oproep is tot stilswye. Dat om te wag, om niks te doen nie, die ideaal is.

Maar kyk om jou. Kyk na die wêreld wat vir ons agtergelaat is. Die vyand en sy magte wen terwyl ons ingeperk word deur die gepropageerde idee van passiwiteit. Terwyl ons onderrig word om ’n omgekeerde weergawe van liefde te aanvaar wat in leuens deur die linkse ideologie op ons geforseer word, bly ons aandag op historiese skulde gefokus, terwyl ons al hoe meer besef dat diegene wat kwaad doen, oor swak of geen moraliteit beskik.

Terwyl ons wag, beweeg hulle vorentoe. Terwyl ons gebonde is deur ’n vals gevoel van deug, styg die geweld, die korrupsie en die bedreiging teen ons volk, ons erfenis en ons mense.

Ja, God sê ons moet vredemakers wees. Hy sê dat ons in vrede moet leef waar moontlik. Maar Hy rig ook die hande van Sy dienaars tot geregtigheid.

Ons eerste plig is nie aan die wêreld nie. Dit is nie aan die magte van globale opinie of aan die onkunde van moderne samelewings nie. Ons eerste plig is aan ons eie mense, aan ons familie, aan die volk wat ons erf, aan die kultuur wat ons gevorm het.

Ons is geleer dat geduld en onderdanigheid deugde is. Maar wat van die deugde van dapperheid en lojaliteit? Wat van die deugde wat vereis dat ons opstaan, selfs wanneer dit ongemaklik is?

Die passiewe slaper, dié wat net sit en wag, is ’n skande vir hulle nasie. Ronald Reagan het dit mooi saamgevat toe hy gesê het: “Everyone wants peace. But peace at what cost?”

Elke generasie het ’n tyd om te kies, ’n tyd om op te staan of te val. Reagan se tyd het gekom om te kies, en die wêreld het gelet op wie dapper genoeg sou wees. Ons het nou ons tyd. Dit is ons beurt om te besluit: Sal ons die oproep van moed en verantwoordelikheid aanvaar, of sal ons weer die stil gewoontes van vrees en apatie volg?

Terwyl ons wag en verdra, het ons diegene bevoordeel wat die val van die Westerse wêreld nastreef. Ons het toegelaat dat ander, met agendas wat ons volk nie dien nie, floreer, terwyl die Afrikaner besig is om te val in armoede, mishandeling en politiek-gemotiveerde moord. Kyk na die statistieke van plaasmoorde, aanrandings, ekonomiese marginalisering en gemeenskappe wat agtergelaat word.

Selfs binne die kerk sien ons soms ironie en verraad: groot bedrae geld (R250 000 om presies te wees) word gestuur na Gaza, terwyl ons eie mense in stilte ly of selfs sterf. In sekere kerklike kringe word gelowige en Godvresende mans en vrouens as “nie-Christene” of “vals gelowiges” bestempel, bloot omdat hulle Donald Trump en die waardes waarmee hy geassosieer word, naamlik die beskerming van Westerse kultuur, geloof en erfenis ondersteun. Dit is hartseer om te sien hoe selfs binne die huis van geloof verdeeldheid ontstaan oor sake wat juis morele beginsels en oortuigings behoort te verenig.

Ons het gesien hoe grondhervorming en politieke leuens aan ons toegespreek is sedert 1994. Die belofte van gelykheid en regverdige herverdeling het ’n bedrog geword. Ons sien die teenstrydigheid: brutaliteit, bomaanvalle en politieke moorde het die landskap van geweld en chaos geskep, dikwels deur ANC-lede gedurende die apartheid-era.

Ons word geleer om die sondes van ons vaders te dra, om die skuld van die verlede te verdra, maar wat van die sondes van die lewendes vandag? Wat van die korrupsie, die leuens, die moorddadige agendas wat nie van ons af kom nie, maar deur ons eie leiers en die politiek wat ons tot vandag toe bedien, aangevuur word? Ons word herinner om vergifnis te beoefen, maar vergifnis sonder herinnering en sonder regverdige besinning is niks anders as selfverraad nie.

Toe die Maritz-rebellie (1914) uitgebreek het, het Afrikaners hulle nie in stil onderdrukking teruggetrek nie, maar met geloof en gebed hul bande met God versterk terwyl hulle die veld van morele standvastigheid betree het.

Dit was ’n tyd toe ons volk Godvreesend was, en dit het nie die volk verlam nie, maar hulle moed gegee. Ons het verstaan dat ware krag nie in onderdrukking lê nie, maar in gebed en geloof wat ons dade rig.

Ons verlang na vryheid. Maar vryheid sonder deug en dapperheid is ’n illusie. Vryheid wat nie beskerm word nie, wat nie met moed omhels word nie, is niks anders as ’n droom wat op die wind dryf. Dit is tyd om onbeskaamd te wees. Nie oormatig toegeeflik en naïef nie, maar standvastig, regverdig en vreedsaam-sterk.

’n Volk wat deur skaamte gebuig is, wag maar die onbeskaamdes staan op. Hulle lig hul koppe en erken hul roeping. God roep nie tot vrees nie; Hy roep tot moed. Hy roep nie toeskouers nie; Hy roep dienaars van geregtigheid.

Elke dag van passiwiteit is ’n dag van verlore potensiaal, van verlore erfenis, van verlore eer. Die tyd is nou. Nie môre nie. Nie wanneer ander dink ons gereed is nie. Die tyd is nou.

Ons plig is nie om die wêreld reg te maak nie. Ons plig is nie om elke onreg te hanteer nie. Ons verantwoordelikheid is om dit so leefbaar moontlik te maak vir ons mense totdat die Een wat alles kan herstel, terugkeer. Dit kan dekades neem. Dit kan eeue neem. Maar vir diegene wat bereid is om op te staan, vir diegene wat nie bang is vir die ongemak van dapperheid nie, is daar ’n duidelike roeping. Ons is die wagters van ’n volk, die beskermers van ’n erfenis, die bouers van ’n toekoms.

Ons moet leer om Matteus 5:9 in die volle konteks te verstaan. Om ’n vredemaker te wees beteken nie dat jy ‘n slaaf van die wêreld moet wees nie. Dit beteken om vrede te maak binne jou gemeenskap, maar nie ten koste van jou familie of jou volk nie. Om vrede te maak beteken nie om die kwaad te ignoreer nie; dit beteken om gereed te wees om te veg vir diegene wat nie vir hulself kan veg nie. Om vrede te maak beteken om jou eie huis in orde te hou voordat jy probeer om die wêreld te verander.

Ons kultuur, ons geskiedenis, ons mense, alles wag vir ons om op te staan. Ons wag vir die dag wanneer die laaste slag van onkunde en lafhartigheid teen ons gemaak word, wanneer ons nie meer kan wag vir toestemming van die wêreld nie. Dit is die tyd waarvoor ons gebid het. Die buiteland neem kennis.

Ons kan nie meer wag dat ander vir ons die pad sal baan nie. Ons kan nie meer vertrou dat passiwiteit ons sal beskerm nie. Ons moet opstaan en erken dat vryheid nie gegee word nie, maar verdien word deur die deugde van moed, lojaliteit en morele duidelikheid. Ons moet die skande van stilbly en passiwiteit afwerp soos ou klere. Ons moet geskaamde volke se mantel van stilte van ons skouers skud en dit vervang met die wapenrusting van vasberadenheid en geloof.

Ons roeping is nie ’n oproep tot haat nie. Dit is ’n oproep tot aksie. Dit is ’n oproep tot beskerming, tot gebed, tot die opbou van ’n volk wat bereid is om sy eie pad te verdedig. Dit is ’n oproep tot ’n stelsel wat ons erken en ons vryheid in steun giet. Hierdie aksie beteken om opvoeding, gemeenskap en familie eerste te stel. Dit beteken om te veg teen korrupsie, teen onreg, teen die vernietiging van jou kultuur. Dit beteken om jou volk te dien, selfs wanneer die wêreld jou daarvan probeer weerhou.

God se roeping aan ons is duidelik: wees moedige vredemakers. Wees die beskermers van jou mense. Wees die stem van waarheid in ’n wêreld vol valsheid. Die tyd van stilbly is verby. Die tyd van geskaamde lafhartigheid is verby. Die tyd van onbeskaamde aksie is nou.

Sal jy die oproep antwoord? Sal jy jou hart vul met moed en jou volk en jou kultuur beskerm teen die kragte wat dit wil ondermyn? Sal jy jou erfenis beskerm deur reg en geregtigheid te handhaaf?

Die tyd wag vir niemand. Die oorlog teen apatie, teen lafhartigheid, teen die aanvalle op jou mense, is reeds aan die gang. Jy kan nie meer net ‘n toeskouer wees nie. Jy kan nie meer wag nie. Jy kan nie meer jou oë sluit vir die roeping van jou volk nie.

Dit is jou tyd. Ons tyd. Die tyd van die Onbeskaamdes.